Albert Hahn-prijs

albert hahn prijs

Het Persmuseum stelt met ingang van 2012 de Albert Hahn-prijs in. Een tweejaarlijkse oeuvreprijs, bedoeld voor een politiek tekenaar die met zijn/haar werk een bijzondere bijdrage levert aan de politieke prentkunst en die door zijn/haar beeldjournalistiek een belangrijke bijdrage levert aan het Nederlandse journalistieke en culturele erfgoed.
De eerste uitreiking vond plaats op 28 juni 2012. De prijs bestaat uit een geldbedrag van € 5.000 en een bronzen beeld van de bekende beeldhouwer Maja van Hall.

De prijs is vernoemd naar een van de belangrijkste politiek tekenaars die Nederland heeft gekend, Albert Hahn sr. (1877-1918); boegbeeld van Het Volk en het satirische blad De Notenkraker. Het werk van Albert Hahn geeft een beeld van de bewogen periode 1900-1918, waarin sociale strijd, de kiesrechtkwestie, de schoolkwestie en oorlog de boventoon voerden. In zijn prenten en ander werk stelde Hahn “het maatschappelijk onrecht aan de kaak en bracht de idealen van de opkomende sociaal-democratische beweging in beeld met behulp van symbolische figuren als sterke, zelfbewuste jonge arbeiders en dikke kapitalisten met zwarte jassen en hoge hoeden” (geciteerd uit: Marien van der Heijden, Albert Hahn (Amsterdam 2003), p. 6). De karikaturale prenten die Hahn maakte van AR-politicus Abraham Kuyper staan nog steeds op ons netvlies gebrand.
Bij het ontwerp van het bronzen prijsbeeld heeft Maja van Hall zich laten inspireren door één van die Kuyperprenten.

Behalve het lauweren van een politiek tekenaar en zijn/haar oeuvre onder de aandacht brengen van het publiek, wil het Persmuseum de positie van het vak ‘politiek tekenen’ (beeldjournalistiek) bevorderen en verbeteren met de Albert Hahn-prijs.
Tevens dient de instelling van de prijs om een bijdrage te leveren aan de verbetering van de positie van de tekenaars zelf. Politiek tekenaars zijn evenals journalisten, (hoofd)redacteuren, fotografen en columnisten zogeheten media professionals en zouden moeten kunnen rekenen op de daarbij behorende rechten, financiën en status.
Voor vrijwel elk genre in de wereld van tekst en beeld bestaat er in Nederland een oeuvreprijs; voor journalistiek tekenaars tot op heden niet. De enige prijs voor deze beroepsgroep is de Inktspotprijs (ingesteld door de Stichting Pers & Prent) en de hiervan afgeleide Junior Inktspotprijs (het Persmuseum i.s.m. de Stichting Pers & Prent), die jaarlijks wordt toegekend voor de beste prent van het voorafgaande jaar.

Over de kunstenaar: Maja van Hall

Maja van Hall (27 januari 1937) werd opgeleid aan de Koninklijke Academie in Den Haag en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Al in haar opleiding kiest ze een eigen koers. Zo schreef José Boyens in 1982 over haar ‘Het werk van Maja van Hall valt buiten een driedubbele Nederlandse traditie’. Maar in haar materiaalkeuze is ze juist wel traditioneel. Ze werkt veel in brons en later ook in gips en steen.
In januari 2012 werd Maja van Hall 75 jaar. Ter ere van het bereiken van deze mijlpaal toonde museum Beelden aan Zee in Scheveningen van 30 januari t/m 3 juni 2012 een overzicht van het werk van Maja van Hall, onder de titel: ‘Mijn werk is mijn biografie’.

(de volgende tekst is ontleend aan museum Beelden aan Zee) In het oeuvre van Maja van Hall zien we in kleine plastieken humoristische voorstellingen, die een verhaal vertellen en indrukken tonen uit haar directe omgeving, zoals In Kloostertuin waarin we twee nonnen op stelten zien en De Kiek dat een familieportret voorstelt. Tevens beeldt Van Hall spelende jonge kinderen op stepjes en met auto’s uit. Ze toont ook een kritische visie op de maatschappij met beelden als Sloofje, Strijd en haar Demonstraties. In de jaren zeventig verandert haar werk rigoureus. Ingebonden figuren op stoelen en liggend als mummies verschijnen in brons. Ook maakt ze schelpwezens waarbij de schelp staat voor het beschermen van het kwetsbare maar ook voor het afschermen, het onbereikbaar zijn. Vanuit de gebonden-beelden ontwikkelt Van Hall vanaf eind jaren zeventig een meer gestileerde vormtaal. Grote en krachtige werken ontstaan, zoals Trône de Sagesse, de marmeren Samen, en weer later Nucleus en Ensimismada, dat in het Spaans in zichzelf gekeerd betekent. In 2003 toont zij een enorme, knalblauwe uitvergroting van haar stofzuigende Sloofje uit 1967 op het Lange Voorhout tijdens ‘Den Haag Sculptuur’. Een modern feministisch icoon dat wordt omgedoopt tot Filosloof. Naast haar vrije werk, krijgt ze tal van opdrachten, exposeert zij in binnen- en buitenland en vindt haar kunst ook de weg naar museale- en particuliere collecties.